Αγκαλίτσες και φιλάκια

Ο Λένιν λέει: «Για να γνωρίσουμε πραγματικά ένα αντικείμενο πρέπει να αγκαλιάσουμε, να μελετήσουμε όλες του τις πλευρές, όλες τις σχέσεις και όλα του τα «νοήματα». Αυτά δε θα τα εξαντλήσουμε ποτέ, άλλα η υποχρέωση ν’ αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα από όλες τους τις πλευρές θα μας προφυλάξει από πλάνες και από την αρτηριοσκλήρωση».
Οφείλουμε να θυμούμαστε τα λόγια αυτά.


Η μελέτη μας είναι επιφανειακή, όταν δε λαμβάνουμε υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αντίθεσης στο σύνολο της, ούτε τα ξεχωριστά γνωρίσματα των διαφόρων πλευρών της, όταν αρνούμαστε την ανάγκη να διεισδύσουμε βαθειά στην ουσία του πράγματος και να μελετήσουμε λεπτομερειακά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αντίθεσης, όταν αρκούμαστε να παρατηρούμε από μακριά, να καθορίζουμε εντελώς, κατά προσέγγιση, τα γενικά χαρακτηριστικά της αντίθεσης για να επιχειρήσουμε να τη λύσουμε αμέσως (απαντώντας στα ερωτήματα, δίνοντας λύσεις στις διενέξεις, ρυθμίζοντας τις τρέχουσες υποθέσεις, διευθύνοντας τις στρατιωτικές επιχειρήσεις). Ο τέτοιος τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων φέρνει πάντα δυσάρεστα αποτελέσματα.
Η αιτία που οι σύντροφοι μας, οι οποίοι επηρεάζονται από το δογματισμό και τον εμπειρισμό, διαπράττουν σφάλματα, είναι ότι αντιμετωπίζουν τα πράγματα κατά τρόπο υποκειμενικό, μονόπλευρο και επιφανειακό. Η μονόπλευρη και υποκειμενική θεώρηση των πραγμάτων είναι υποκειμενισμός, γιατί στο βαθμό ακριβώς που, ενώ τα αντικειμενικά υπαρκτά πράγματα είναι στην πραγματικότητα αλληλένδετα και διέπονται από εσωτερικούς νόμους, εμείς δεν τα αντικατοπτρίζουμε σωστά, αντιμετωπίζουμε τα φαινόμενα κατά τρόπο μονόπλευρο και επιφανειακό Η αγνοούμε τις αλληλοσυνδέσεις τους και τους εσωτερικούς νόμους που τα διέπουν, δείχνουμε τον υποκειμενισμό μας.
Οφείλουμε να μελετούμε τις ιδιομορφίες της κίνησης των αντιθέσεων όχι μόνο μέσα στο γενικό προτσές ανάπτυξης των φαινομένων, αλλά επίσης και μέσα στην αλληλοσύνδεσή τους, λαμβάνοντας υπόψη τους όρους της κάθε πλευράς κάθε στάδιο αυτού του προτσές ανάπτυξης έχει τις δικές του ιδιομορφίες, που δεν επιτρέπεται να τις παραβλέπει κανείς.
Η βασική αντίθεση στο προτσές ανάπτυξης ενός φαινομένου και η ουσία του προτσές, που προσδιορίζεται από τη βασική αυτή αντίθεση, δεν εξαφανίζονται πριν από την τελείωση του προτσές. Ωστόσο, η κατάσταση στα διάφορα στάδια του μακρόχρονου προτσές ανάπτυξης ενός φαινομένου, συχνά μεταβάλλεται. Αυτό γίνεται, γιατί -αν και ο χαρακτήρας της βασικής αντίθεσης μέσα στο προτσές ανάπτυξης του φαινομένου και η ουσία του προτσές αυτού δεν μεταβάλλονται- η βασική αντίθεση, στα διάφορα στάδια του μακρόχρονου προτσές ανάπτυξης, παίρνει μορφές όλο και οξύτερες. Εξάλλου, μέσα σ' όλη τη σειρά των αντιθέσεων, σημαντικών είτε όχι σημαντικών, που προσδιορίζονται από τη βασική αντίθεση ή επηρεάζονται απ’ αυτή, άλλες γίνονται οξύτερες, άλλες λύνονται ή εξασθενούν προσωρινά ή εν μέρει, κι άλλες, τέλος, μόλις που γεννιούνται.
Ακριβώς γι’ αυτό το προτσές περιλαμβάνει διάφορα στάδια. Όσοι δε λαμβάνουν υπόψη τους τα στάδια στο προτσές ανάπτυξης ενός φαινομένου, είναι ανίκανοι να λύσουν όπως πρέπει τις σύμφυτες με το φαινόμενο αυτό αντιθέσεις.

Όταν, λογουχάρη, ο καπιταλισμός της εποχής του ελεύθερου συναγωνισμού μετασχηματίστηκε στον ιμπεριαλισμό, η φύση των δυο ανταγωνιζόμενων τάξεων -του προλεταριάτου και της αστικής τάξης- όπως και η καπιταλιστική ουσία της κοινωνίας αυτής, δεν άλλαξαν σε τίποτα, ωστόσο οι αντιθέσεις ανάμεσα στις δυο αυτές τάξεις έγιναν οξύτερες, εμφανίστηκαν οι αντιθέσεις ανάμεσα στο μονοπωλιακό κεφάλαιο και Το μη μονοπωλιακό κεφάλαιο, οι αντιθέσεις ανάμεσα στις μητροπόλεις και τις αποικίες έγιναν οξύτερες, και τέλος οξύτερες έγιναν ιδιαίτερα οι αντιθέσεις ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες, δηλαδή οι αντιθέσεις, που προκαλούνταν από την ανισόμετρη ανάπτυξη των χωρών αυτών. Έτσι εμφανίστηκε ένα ιδιαίτερο στάδιο του καπιταλισμού — το στάδιο του ιμπεριαλισμού.
Ο λενινισμός έγινε ο μαρξισμός της εποχής του ιμπεριαλισμού και της προλεταριακής επανάστασης, ακριβώς γιατί ο Λένιν και ο Στάλιν έδωσαν ορθή ερμηνεία στις αντιθέσεις αυτές και επεξεργάστηκαν τη σωστή θεωρία και τη σωστή τακτική της προλεταριακής επανάστασης, που καλείται να λύσει τις αντιθέσεις αυτές.

Εξετάζοντας το προτσές της αστικοδημακρατικής επανάστασης στην Κίνα, που άρχισε με την Επανάσταση του 1911, βρίσκουμε επίσης μερικά ιδιαίτερα στάδια. Ειδικά, η περίοδος, που επικεφαλής της επανάστασης βρισκόταν η αστική τάξη και η περίοδος, που επί κεφαλής της επανάστασης βρισκόταν το προλεταριάτο, αντιπροσωπεύουν δυο εντελώς διαφορετικά στάδια. Η άσκηση της ηγεσίας από την πλευρά του προλεταριάτου άλλαξε ριζικά τη φυσιογνωμία της επανάστασης, οδήγησε σε μια νέα αναδιάταξη των ταξικών δυνάμεων, στην πλατειά ανάπτυξη της αγροτικής επανάστασης, έδωσε στην επανάσταση συνεπή αντιιμπεριαλιστικό και αντιφεουδαρχικό χαρακτήρα, έκαμε δυνατό το μετασχηματισμό της δημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική επανάσταση κ.τ.λ. Όλα αυτά ήταν αδύνατο να πραγματοποιηθούν την εποχή, που η ηγεσία της επανάστασης ανήκε στην αστική τάξη. Αν και ο χαρακτήρας της κύριας αντίθεσης ολόκληρου του προτσές, δηλαδή ο χαρακτήρας αυτού του προτσές σαν επανάστασης δημοκρατικής, αντιφεουδαρχικής και αντιιμπεριαλιστικής (η άλλη πλευρά αυτής της αντίθεσης ήταν ο μισοαποικιακός και μισοφεουδαρχικός χαρακτήρας της χώρας) δεν άλλαξε σε τίποτα, είδαμε ωστόσο να συντελούνται σ' όλο το διάστημα αυτό γεγονότα τόσο σημαντικά, όπως η ήττα της Επανάστασης του 1911, η εγκαθίδρυση της εξουσίας των μιλιταριστών του Πεϊγιάνγκ, η δημιουργία του πρώτου ενιαίου εθνικού μετώπου και η επανάσταση του 1924 1927, η διάσπαση του ενιαίου μετώπου και το πέρασμα της αστικής τάξης στο στρατόπεδο της αντεπανάστασης, οι εσωτερικοί πόλεμοι ανάμεσα στους νέους μιλιταριστές, ο επαναστατικός αγροτικός πόλεμος, η δημιουργία του δεύτερου ενιαίου εθνικού μετώπου και ο πόλεμος εναντίον των γιαπωνέζων επιδρομέων. με άλλα λόγια, μέσα σε είκοσι χρόνια και κάτι, διανύθηκαν αρκετά στάδια ανάπτυξης, που τα χαρακτηρίζει το γεγονός, ότι ορισμένες αντιθέσεις έγιναν οξύτερες (λογουχάρη, ο επαναστατικός αγροτικός πόλεμος και η εισβολή της Ιαπωνίας στις τέσσερεις επαρχίες της βορειοανατολικής Κίνας), ότι άλλες προσωρινά και εν μέρει λύθηκαν (λογουχάρη, η διάλυση των μιλιταριστών του Πεϊγιάνγκ, η δήμευση της γης των τσιφλικάδων, που πραγματοποιήσαμε), ότι τέλος εμφανίστηκαν άλλες (λογουχάρη, η πάλη ανάμεσα στους νέους μιλιταριστές, η ανάκτηση από τους γαιοκτήμονες της δημευμένης γης, όταν απωλέσαμε τις επαναστατικές βάσεις της Νότιας Κίνας) κ.τ.λ.


(απόσπασμα από εδώ)